Στίχοι: Φίλα Αντιφίλου (διασκευή)
Μουσική - Ενορχήστρωση: Νικόλαος Παπαχρήστος
Ερμηνεία: Μιχαήλ Βούλγαρης
…Ήταν τότε που αρχίσαν βιαστικά να σαλεύουν
απ' τα δένδρα της Σμύρνης τα ξανθά πρώτα φύλλα·
σαν βουνό τα σταφύλια τα χρυσά στα αμπέλια,
είχαν πια τελειώσει του Αυγούστου τα γέλια.
Κι ήρθε απρόσμενα ο τρόμος στους φλεγόμενους δρόμους,
σαν μουγκρίζαν οι φλόγες κοκκινίζαν τα ουράνια,
στη σφαγή και στο αiμα, ουρλιαχτά και συντρίμμια,
γίναν στάχτη οι πόθοι, θλιβερά αποκαΐδια.
«Η ομορφιά δεν πεθαίνει», ψιθυρίζαν μ' ελπίδα,
τις καρδιές αντρειώναν για να ζήσουν αγάλι,
ψέλναν νύχτα και μέρα το αρχαίο τροπάρι,
των προγόνων το μνήμα θα ανθίσει και πάλι.
Στοιβαχτήκαν στις βάρκες, τσακισμένοι όσοι μείναν,
προσφυγιά και ορφάνια, στου χαμού τους χειμώνες,
δεν πνιγήκαν στα δάκρυα, δεν λυγίσαν στη φρίκη,
γιατί σφίγγαν στα χέρια των αγίων εικόνες.
Έτσι ζήσαν κι αντέξαν όλοι οι μάρτυρες 'κείνοι,
της σφαγής και της φλόγας ιερά απομεινάρια,
καθώς πάνω απ' τις φλόγες, τις σφαγές και τους τάφους,
τους οδήγαγε η πίστη στης πατρίδας τα χνάρια.
0 Σχόλια: