Δύο πρώτης γενιάς Φαρασιώτες πρόσφυγες στην Κόνιτσα..

 

(...) σαν απόψε μαζεύονταν οι γέροντες που τον γνώρισαν μπροστά στις μασίνες και στις παρκαμίνες στην Κόνιτσα κι άρχιζαν τις ιστορίες για τον Χατζηεφεντή, να ακούν τα εγγόνια τους να μαθαίνουν. Λέγαν πολλά για θεραπείες και αγιάσματα, για πάλη με τους μουσουλμάνους, για προσευχές και για αγάπη.

Στρίβαν τσιγάρο, μιλούσαν φωναχτά και τραγουδιστά,

τραγουδιστή ήταν η γλώσσα τους... μετά στρέφονταν προς την Ανατολή και σκέφτονταν..

Κι ύστερα "φύγανε" και τα εγγόνια τους μεγάλωσαν, μαζεύονταν κι αυτά και συζητούσαν για τον Άγιο τους και ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον σαν τους παλιούς και λέγαν νέες ιστορίες. Κάπου ακούστηκε ότι ως την Κύπρο έχτισαν εκκλησία του... και ότι από τις γειτονιές του Πειραιά ως τους κάμπους της Μακεδονίας λατρεύουν το όνομα του.

Και η ζωή συνεχίζεται σε καινούριες πατρίδες και εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν (Akis Kortsinoglou, σε ευχαριστώ)

 

(στη φωτογραφία) Δύο πρώτης γενιάς Φαρασιώτες πρόσφυγες στην Κόνιτσα.. Δύο φιγούρες που με το βλέμμα τους με το στήσιμο τους δίνουν πρόσωπο στο μεταφυτευμένο Ρωμαίικο παρελθόν στη νέα Πατρίδα.

Στα δεξιά ο Πρόδρομος Εζνεπίδης, από σπουδαία Φαρασιώτικη οικογένεια, ο τελευταίος πρόεδρος του χωριού Φάρασα ή Βαρασός. Ο πατέρας του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτη. Στα αριστερά ο δεύτερος Πρόδρομος, ο Κορτσίνογλου. Στα Φάρασα ήταν ο ψάλτης και ο έμπιστος του Αγίου Αρσενίου, του Χατζηεφεντή μας, ο ψάλτης του στην εκκλησία όπου λειτουργούσε, το ναό των Αγίων Βαραχησίου και Ιωνά.

Και οι δυο οικογένειες μετά την Κέρκυρα εγκαταστάθηκαν στην Κόνιτσα μαζί με ένα μέρος των Φαρασιωτών προσφύγων